Dag 19 – Van Dråby naar Winschoten.

Om 7.10 uur stapte Reint uit bed en werd ik natuurlijk ook wakker, dat krijg je nou eenmaal in een krapper bed dan thuis, al hebben we er niet echt last van gehad deze keer. We dronken een kop koffie en pakten ondertussen de auto in met proviand voor de terugreis. Een half uur later liepen we de receptie binnen om de extra nacht en de douchebeurten nog af te rekenen en daarna waren we startklaar om te vertrekken van de stilste camping ooit. In Ebeltoft was het nog bijna uitgestorven en we genoten nog even van het eerste stukje binnendoor…graanvelden, stukken bos, heuvels en natuurlijk de zon. De wind wakkerde wel steeds meer aan en toen we om 11 uur de Duitse grens bereikten stonden de Scandinavische vlaggen strak wapperend aan de palen. Af en toe schudde onze hele auto en we zagen sommige voertuigen, die voor ons reden, gewoon heen en weer zwabberen. De temperatuur schommelde tussen 20 en 22 graden en we stopten 2x voor een plaspauze en 1x om te tanken. Al met al waren we tegen 17 uur thuis en had onze eigen chef-kok Brandon de voorbereidingen voor de pasta carbonara al gedaan en konden we ons even later het eten lekker voor laten zetten. Sinds 1 augustus is hij weer aan het werk in een compleet nieuw op te starten keuken, dus hij mocht ook wel even weer oefenen (grapje).

Onderweg had ik mooi de tijd om de statistieken bij te werken en we hebben:

102 km gewandeld, 152 km gefietst, 3000 km in de auto gereden, waarvan 2035 km met de caravan er achter. Daarnaast heb ik nog ruim 40 km hardgelopen en 2445 meter gezwommen. Het was dus weer een sportieve en afwisselende reis, want vakantie kunnen we het bijna niet noemen. Meerdere dagen hadden we ’s avonds echt het lampje uit, maar uitrusten kan thuis wel weer.

Als laatste willen we iedereen weer bedanken voor het volgen van onze avonturen, het geven van commentaren (altijd leuk om te horen) en complimenten. Ik verheug me vaak van te voren al op het plaatsen van bepaalde foto’s of het beschrijven van gekke, nieuwe of leuke situaties. Er zijn ontzettend veel mensen die ons al jaren volgen (buren, familie, vrienden, collega’s), maar soms ook weer nieuwe lezers (Jolande uit Boekel, die zelf ook vaak naar het noorden reisde…zo leuk om te weten dat je dit leest en veel dingen jou bekend voorkomen). We gaan dit jaar zeker nog een paar keer weg, dus wie weet maken we weer verslagen. De grens ligt vaak bij een dag of 5 of langer weg zijn. Tot een volgende keer, mensen!