Dag 21 We laten Denemarken achter ons.

Net als de eerste dag, zijn we vandaag vroeg opgestaan. Om 6.45 uur waren we beide al wakker en eigenlijk wisten we het toen al: we gaan naar huis. Ondanks dat het op een zaterdag geen rijden gelijk is in Duitsland, dwingen we onszelf daar op deze manier wel toe. We smeren genoeg broodjes voor onderweg en halen de koelkast nagenoeg leeg met de laatste lekkere restjes, zoals worst en chocola. Een paar minuten over 8 rijden we door de slagboom van de camping. We zijn hier ongetwijfeld niet voor het laatst geweest. Behalve een zwembad is er verder niks daar, maar hij ligt zo ideaal op de route naar Zweden en het fijnste vinden wij de ligging aan het park, zodat je heerlijk naar de stad kunt fietsen. Na ruim 1,5 uur rijden over de rustige Deense wegen, neemt Reint de afslag Vojens. We gaan even kijken of we wéér het geluk hebben om hier straaljagers te zien opstijgen, maar na een plas en een broodje en met gespitste oren, moeten we de conclusie trekken dat het op dit moment niet gaat gebeuren. Er rijden alleen vrachtwagens rond, dus we gaan verder naar onze tweede bestemming. De temperatuur is steeds 22C en na een half uur verlaten we de snelweg om naar Rømø te gaan. Reint houdt niet van kleding shoppen, maar oppert altijd als eerste om daar heen te gaan en even bij Westwind binnen te kijken. We zijn er, volgens mij, nog nooit zonder aankoop de deur uit gegaan. Ze hebben keurig nette kleding, met vooral een strandgevoel (blauw-wit gestreepte shirts, beach-prints, etc.) en ook een outdoor-afdeling. Maar voordat we naar binnen gaan, hebben we nog een belangrijke afspraak: onze jarige dochter bellen. Ze is druk met Lyo verschonen en heeft al visite van een vriendin, dus ziet ze niet direct waar we zijn. Dan zegt ze: “Oooooh, je bent op Rømø”. Arnoud en zij zijn er ook al een paar keer geweest, dus aan de naam Lakolk op de achtergrond had ze genoeg. De temperatuur gaat al wat graden omhoog, maar wij gaan eerst even shoppen. Met een prachtige oranje, gebreide trui voor Reint en een t-shirt met elandprint voor mij staan we even later weer buiten. Heel de vakantie heb ik gezegd dat ik graag zo’n shirt wilde, nu we echte elanden hebben gezien, en hier vind ik hem. Toeval bestaat niet, zeggen ze toch? Tussen de middag bereiken we de Duitse grens en al snel begint het gedonder. Nog meer dan 100 km vóór Hamburg, maar de files zijn er al af en aan…het schiet niet erg op. De zon doet er nog een tandje bij en tikt de 29C aan. Zelfs met de airco aan voel je gewoon dat het buiten heet is. En dan zullen de komende dagen nog heter worden in Nederland, vreselijk! Dat wordt dus lekker alles wassen en alleen naar buiten voor het ophangen en het er weer afhalen. Om half zes moeten we nog 130 km. Reint ziet op een gegeven moment dat alle wegen “rood” zijn rondom Bremen en gokt erop dat we sneller zullen zijn als we door de stad gaan en dat is ook zo. Weinig verkeer, alleen een slecht wegdek, maar we zijn de stad zo weer uit. Uiteindelijk zijn we om 19 uur thuis en 2 uur later hebben we gegeten, is de caravan leeg, hebben we bijgepraat met Brandon en Mihai (de overbuurman) en zijn de bedden weer verschoond. We zijn het er over eens dat we nog lang niet uitgekeken zijn in Scandinavië en dat het er steeds drukker wordt…logisch met die tropentemperaturen bij ons en verder in het zuiden. En ook al zoeken we het een beetje uit qua weer, we hebben het echt wel getroffen met zo weinig regen. We hebben prachtige nieuwe EN oude plekken gezien, maar ook hele bijzondere. Absolute toppers waren natuurlijk de 6 elanden op één avond! Het meest negatieve dat we hebben meegemaakt, dat waren die stomme caravanspiegels, maar ach…als het niet erger wordt. Ook qua beweging ging het lekker: 144 km gewandeld en 52 km gefietst samen. Daarnaast heb ik ook nog 36 km hardgelopen en ruim een km gezwommen, terwijl Reint ook nog wel eens ging wandelen tijdens mijn activiteiten.

Als laatste willen we nog de mensen bedanken die kaarten hebben gestuurd voor ons 30-jarig huwelijk, ontzettend lief, maar ook iedereen die heeft meegelezen met onze belevenissen en meegekeken met de foto’s. Met de slechte wifi op verschillende campings was het nog wel eens afwachten voor ons of het sowieso ging lukken, maar uiteindelijk wel dus. Het was weer een geweldig avontuur.