Dag 4 Verder reizen naar het noorden.

Vanmorgen was het zalig ontbijten in het zonnetje, maar we moesten weer opbreken om verder te reizen. De was hing kurkdroog aan de lijn na een winderige nacht en uitchecken hoefde ook niet, want er loopt een doorgaande weg door de vesting en over de camping en alles is bij aankomst betaald. De airco kon direct aan, want 24C was het al snel. Voor het eerst hebben we de snelweg vermeden en zalig binnendoor gereden. Het landschap veranderde niet veel. Het bleef bosrijk met slingerwegen die ook nog op en neer gingen door de heuvels. De enige vorm van landbouw die we zagen was koren en aardappels. Na een overstekende eekhoorn, zagen we plots een weiland met 8 kraanvogels die rustig liepen te foerageren. Er was niemand op de weg, behalve wij, dus we konden gewoon stoppen en foto’s maken. Na bijna 2 uur rijden zag Reint een prachtige parkeerplaats langs een groot meer met zelfs een strandje erbij. Dat zijn de echt leuke stopjes en al helemaal als het lekker waait en de zon schijnt. Dat veranderde tussen de middag…de lucht betrok en al gauw viel er een bui en op den duur hield het niet meer op met regenen. Wat een geluk dat dit net op een reisdag gebeurt. Ongeveer een half uur voor aankomst in Trysil, onze bestemming, brak de lucht weer open en alsof er niets gebeurd was, scheen gewoon de zon weer en dreef er hier en daar een wolkje. De campingeigenaar ging gewoon buienradar checken, toen we zeiden dat we veel regen hadden gehad. Volgens hem kon er hier ook nog wel een spatje vallen en dat klopte. Al was het niet heel veel regen, Reint kon zijn nieuwe luifeltje direct weer aan de caravan vastknopen. Bij een inspectie, door ons, van de camping, bleek dat we aan de langste rivier van Scandinavië zitten, de Klarälven. Het water stroomt er razendsnel, maar je kunt er toch vissen en zelfs zwemmen. Voor het avondeten zijn we naar het centrum van Trysil gereden met de auto, anders moesten we langs de doorgaande weg wandelen. Achteraf maar goed dat we de Mazda namen, want het hart van dit stadje stelde geen moer voor. We reden daarom door naar een burgerrestaurantje in het skigebied, even buiten de stad. Het eten was prima, maar veel afwisseling heb je hier niet. Noren eten net als de Zweden graag pizza, burgers of kebab. Terug op de camping hebben we de loopschoenen aangedaan en een rondje van 2 km op de heuvel aan de overkant gelopen. Het brede loodrechte pad veranderde al snel in een smal paadje vol boomwortels en supersteil omhoog. Via een bruggetje staken we een riviertje over en aan de andere kant gingen we bijna loodrecht weer naar beneden. Het zweet stond op onze ruggen, want wind waaide hier niet en het steile pad vergde onze volle aandacht. Er was slechts één keer een doorkijkje naar de heuvels aan de overkant, maar verder was er weinig te zien. Van tevoren dacht ik hier morgen wel even een rondje te kunnen hardlopen, maar dat zou gekkenwerk zijn. Toch maar langs de doorgaande weg dan??? Het kamperen in Noorwegen bevalt ons prima, het is tenslotte de eerste keer dat we dat doen. Het maakt niet heel veel uit of je hier of in buurland Zweden bent. Helaas lopen op deze “hoogte” (of is het dan een laagte) nog geen rendieren, dus als we die willen zien, moeten we een rit nog verder naar boven maken. Dan komen we in het Nationaal Park Femundsmarka, waar we vorig jaar ook al een paar keer waren. De nachten zullen hier wat koeler zijn en dat is geen straf. De temperatuur gaat in de komende dagen ook alleen maar naar beneden en dat is tenminste weer waardoor je zin hebt om wat te gaan doen.